صدای عشق

گداي عشق تو بودم ز دل سراغ تو كردم ز راغ سينه تماشاي باغ و راغ تو كردم چه ديدم‌‌ آ ‌ه چه ديدم ؟ دلي چو مخزن خوني هزار قطره چكيدم زكات داغ تو كردم چو بر سراغ من آيي ز ره برون نخرامي نگاه گرم هوس را به ره چراغ تو كردم ز خون گرفتن چشمت ننالم اين كه ز من رفت پياله ي دل پر خون به كف اياغ تو كردم

که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اينکه در زندگي با شکست مواجه شده ايم ... که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اينکه يکي از کارهايمان بي نتيجه مانده است... که همه دستهايي را که براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند بخاطر اينکه يکي از دوستانمان رابطه مان را زير پا گذاشته است رد کنيم

من به دوچشم خود ديدم که کودکي را که به اندام لخت مادرش دزدانه نگاه ميکند خداوندا خداوندا خداوندا اگر دست خط تو بد بود ميدادي تقدير سرنوشتم را خودم بنويسم

برو اي دوست برو برو اي دختر پالان محبت بر دوش ديده بر ديده من مفکن نازت مفروش بخدا سيرم سير من دگر سيرم از ان عشق دو پهلوي تو پست تف بر ان دامن پستي که تو را پروردست

ندونسته دلموبه غریبه سپردم اون غریبه رو ساده شمردم گول چشم سیاهشو خوردم رفت از این شهر که دلمو به خون بکشونه جون من رو به لب برسونه جای دیگه اتیش بسوزونه ندونستم که غریبه هر چی باشه یه غریبس یه غریبه اومد از راه با من اشنا شد با تموم خستگی هام با من هم صدا شد خونه دل از محبت گرم با صفا شد به غرور گذشته رسیدم به هوای گذشته پریدم چی بگم؟؟؟

من هميشه عاشق بوده ام

عاشق هستم

عاشق مي مانم

در كنار تو

تا بال پروازم با شي در آسمان آرزوهايم

مي خواهم براي تو بال وپر بزنم

همچو پروانه گردا گرد شمع

آري لحظه ي رسيدن به معشوق در ميان آيينه ها نزد يك است

همچو ياس هاي سفيد

آري بيا عاشق بمانيم

"بيا عاشقبمانيم"

بهانه

ای تو بهانه واسه موندن
ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن
تا طلوع صبح خورشید و دمیدن
ای همه خوبی همه پاکی
تو کلام آخر من
ای تو پر از وسوسه عشق
تو شدی تمامی زندگی من

اسم تو هر چی که میگم
همه تکرار تو حرفهای دل من
چشم تو هر جا که میرم
جاری تو چشمهای منتظر من

ای تو بهانه واسه موندن
ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن
تو طلوع صبح خورشید رو دمیدن

تو رو اون لحظه که دیدم
به بهانه هام رسیدم
از تو تصویری کشیدم
که اون و هیچ جا ندیدم
تو رو از نگات شناختم
قصه از عشق تو ساختم
تو رو از خودت گرفتم
با تو یک خاطره ساختم

ای تو بهانه واسه موندن
ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن
تو طلوع صبح خورشید رو دمیدن
ای همه خوبی همه پاکی
تو کلام آخر من
ای تو پر از وسسه عشق
تو شدی تمامی زندگی من

چگونه مي توانم پرواز را باور نكنم

چگونه مي توانم زخم بالهاي شكسته ام را احساس نكنم

بال در بال تو و سرشار از اميد ، زمين را حقير ديدم

چگونه مي توانم صدايت را باور نكنم

در حالي كه با صدا يت در اوج فرياد مي زدم

يك خواب از جنس ياس هاي سفيد

يك خواب با رو يا هاي رنگين

اما وقتي چشم هايم را باز كردم ديگر چيزي نديدم

آري لحظه هاي با تو بودن يك خواب بود

و اكنون يك چيز در مقلبل چشمانم خو نمايي مي كند

و آن ، رو ياي سياه وسفيدي است به نام

كاش مي شد مثل يك حس لطيف
لا به لاي آسمان پر نور شد
كاش ميشد چادر شب را كشيد
از نقاب شوم ظلمت دور شد
كاش مي شد از ميان ژاله ها
جرعه اي از مهرباني را چشيد
در جواب خوبها جان هديه داد
سختي و نامهرباني را نديد
كاش ميشد با محبت خانه ساخت
يك اطاقش را به مرواريد داد
كاش مي شد آسمان مهر را
خانه كرد و به گل خورشيد داد

حس تو                                                            
لمس تو
دست تو دست تو
خاطره شد

عشق تو
عشق تو
ياد تو
ياد تو
اسم تو اسم تو
خاطره شد
مثل يه قصه زيبا
مثل يه خواب کوتاه
من اسمتو گذاشتم
قشنگترين اشتباه
بي تو هر لحظه من
شکست بي صدا بود
اين خنده ها دروغه
بي تو شادی کجا بود
حس نوازش تو هنوز رو پوست منه
گرميه خوب دستات منو اتيش ميزنه


حس تو
لمس تو
دست تو دست تو
خاطره شد

عشق تو
عشق تو
ياد تو
ياد تو
اسم تو اسم تو
خاطره شد

منظومه بلند عشق
من زخم دلت بودم ، پوياي دلم گشتی
مرهم به دلت بستم ، غوغاي دلم گشتي
باران دلت بودم ، در كوه تنت پنهان
چون چشمه جوشان ، صحراي دلم گشتي
آنگه كه زدم پنجه ، برتار دلت اي دوست
موسيقي جانبخش ، روياي دلم گشتي
از شيشه بنا كردند ، بنيان دل تنگت
چون قصر بلورين ، دنياي دلم گشتي
چون شمع شدي سوزان ، برجان و دلم تابان
تا روشنك بزم ، شب هاي دلم گشتي
صورتگر نوپاي ، احوال رخت بودم
چون نقش چليپاي ، ديباي دلم گشتي
در مجمع دلداران ، مختار و رها بودم
چون سلسله مهري ، بر پاي دلم گشتي
آزاد و رها بودم ، در بند شدم اينك
شادم كه در اين محبس، ياراي دلم گشتي 
 

مشتاق دلم بودي ، من باغ دلت گشت
در كشتي بحر عشق ، سكان دلم گشتي
از هر نفست روحي ، از كالبدم خيزد
انفاس مسيحاي ، ايمان دلم گشتي
اسرار دل و جان چون شعر از نگهت ريزد
شيوايي هر شعر ، ديوان دلم گشتي
از نرمي و حسن و لطف، چون شاخ گلي بودي
تك شاخ گل سرخ ، گلدان دلم گشتي
اي شيفته جانان ، ديگر به چه مي تازي
اينك كه تو تك تاز ، ميدان دلم گشتي
رفتي و سبوي دل ، خالي ز شرابت شد
مي باز بر اين تشنه ، باران دلم گشتي
زين شرحه چه ها گويم ، اي شرح زبان من
آغاز دلم بودي پايان دلم گشتي